Brandy Frisky

เรื่องนี้มีที่มาจาก บอร์ดเกี่ยวกับงานกีฬาสีในไร้สาระนุกรมครับ  ซึ่งมีเด็กคนนึงไปเขียนระบายอารมณ์แล้วถูกรุ่นพี่ตามมาจิกต่อว่าครับ กลายเป็นดราม่าย่อย ๆ ในไร้สาระนุกรมไป

อย่างไรก็ตาม ผมก็โดดเข้าไปเล่นด้วยโดยบอกว่า "ผมหน่ะ ไม่ได้ยุ่งอะไรกับงานกีฬาสีเลยตั้ง ๖ ปีแหนะ" เพราะผมเป็นนักเรียนวงโยทวาธิตครับ

--------------------------

 แต่เดิมที ผมก็ไม่มีความคิดอะไรในหัวว่าอยากจะเล่นดนตรีหรอกครับแถมตอนเด็ก ๆ ออกจะไม่ชอบเพราะครูดนตรีชอบตีผมเวลาตอบอะไรผิด เลยพาลไม่ชอบไปด้วยเลย แต่แล้ววันนึง ตอน ม ๑ (สิบกว่าปีแล้วสินะ) เพื่อนผมมันก็ชวนผมขึ้นไปที่ห้องดุริยางค์ครับ (ที่ถูกต้องเรียกว่า วงโย ฯ เพราะคำว่าดุริยางค์ หมายถึง วงซิมโฟนีออเครสตรา ครับ) ซึ่งผมก็ดูแล้วสนใจ พวกนี้มันทำอะไรกัน เลยไปสมัครครับ ซึ่งเครื่องที่ผมได้เล่นก็คือ French Horn ครับ

วงจรชีวิตของเด็กวงโย ฯ ต้องเรียกได้ว่า มีระเบียบวินัยสูงครับ เพราะตอนเช้า พวกเราต้องรีบขึ้นห้องดุริยางค์เพื่อซ้อมในชั่วโมงโฮมรูม จบแล้วจึงวิ่งไปเข้าเรียนต่อ

เวลาพักเที่ยง เลิกเรียนเที่ยงตรง เที่ยงยี่สิบ พวกเราขึ้นมาถึงห้องดุริยางค์เพื่อทำการซ้อมแล้วครับ และพอตกเย็น แทนที่จะได้ไปเตะบอลกับชาวบ้าน พวกเราก็ต้องขึ้นมาซ้อมกันจนถึงทุ่มนึงครับ

เส้นทางการฝึกซ้อมนั้นก็ไม่ได้ง่าย โดยในเทอมแรกนั้น พวกเราจะถูกบังคับให้เป่าได้เพียงแค่เสียง ๆ เดียวคือเสียง บี แฟลต คอนเสริท (เสียงมาตราฐานที่ใช้ในการเทียบเสียง) ถ้าใครบังอาจเป่าเสียงอื่นจะต้องโดนแดกครับ

นี่อาจจะฟังเหมือนไร้เหตุผล แต่การทำเช่นนี้นั้น ก็เพื่อ

1. ให้พวกเราคุ้นเคยกับเสียงบี แฟลต คอนเสริท (เครื่องผมเป็นเสียง ฟา) ซึ่งจนแม้วันนี้ ผมเองยังจำเสียงนี้ได้ดีครับ
2. เพื่อให้เราสามารถควบคุมลมหายใจได้อย่างสม่ำเสมอ ซึ่งมีผลอย่างมากต่อการเล่นในอนาคต และเป็นพื้นฐานที่สำคัญสำหรับเครื่องเป่า เพื่อให้ได้คุณภาพเสียงที่ไร้ที่ติ
3. เพื่อให้เราสามารถเล่นจังหว่ะต่าง ๆ ได้ ซึ่งอันนี้ เทคนิกของเครื่องทองเหลืองกับเครื่องลมไม้นั้นจะต่างกัน สำหรับเครื่องทองเหลือง สำคัญที่การใช้ลิ้นครับ

แน่นอนเพื่อน ๆ ในกลุ่มของ น้อง ป เขาก็พูดถึงด้วยหล่ะ ๕๕๕๕

ป.ล. บทความใหม่ของไร้สาระนุกรม (และบทความที่ ๖๑ ของผม) กีฬาสี ครับ

edit @ 2 Nov 2009 09:09:57 by Brandy Frisky